Tot mijn verpletterende verbazing lees ik dit op het internet:

Oud-minister Eveline Herfkens hoeft het geld dat zij onterecht ontving voor de huur van een appartement in New York niet terug te betalen aan het ministerie van Buitenlandse Zaken. Ze betuigt nogmaals spijt dat zij de regels van de VN-ontwikkelingsorganisatie UNDP heeft overtreden, "ook al heb ik dat niet bewust gedaan." Het gaat hier slechts over een kleine 190.000 euro uit de staatskas.

Aldus oordeelt Minister Maxime Verhagen.

Wat deze zwakzinnige bezielt, is mij niet geheel duidelijk, maar ik ben toch heel benieuwd wat het oordeel zal zijn in het volgende geval.

Stel ik zit in de auto zit en iemand belt mij, geheel onbewust, neem ik de telefoon in de hand. De persoon de mij belt heeft een onderwerp te melden wat mij enorm aanspreekt. Aangewakkerd door de intentie van ons gesprek, ga ik wederom onbewust, harder rijden. We spreken namelijk over muziek en nieuwe Roland keyboards.

Na wat rode stoplichten genegeerd te hebben rij ik achteloos de gemeente binnen waar Maxime Verhagen woont. Deze kerel is getrouwd en heeft drie kinderen.

Heerlijk filosoferend over de muziek, rijd ik onbewust 120km / uur en zijn gezin steekt over…….. Afijn, hier stop ik want dit gaat zelfs mij te ver.

Beste Maxime,

Je bent toch zeker niet van de pot gerukt of wel? Wanneer je fout zit, zit je fout. Bewust of onbewust. Dat geldt voor de lullo's die hard ploeteren en daarmee jouw salaris verdienen, maar ook voor de elite die een godsvermogen ontvangt, om Nederland naar de kloten te helpen.

Als ik, niet bewust, euro 1,15 rente verzuim aan te geven op mijn belastingaangifte, vindt men dat ik fout zit en word ik daar op afgerekend. Zo moet ook Eveline Herfkens beoordeeld worden. Of is er iets gaande wat het daglicht niet verdragen kan?

Ik kots daar van. Ben benieuwd of jij als praktiserend katholiek dit ooit eerlijk zal opbiechten.

Kees

Ik las een artikel over apothekers. Welk artikel, zult u wellicht denken. Nou dit: http://www.nu.nl/news.jsp?n=1717135&c=32

Het onderwerp is dat ze zelf geen beslissingen meer mogen nemen over welke medicijnen over de toonbank gaan. Niets bijzonders op het eerste gezicht.

Toch baart het mij zorgen. Om te beginnen ben ik naïeveling als ik ben, altijd van mening geweest, dat mijn arts mijn medicijnen beleid bepaalt en niet de apotheker.

De arts heeft zoals mij altijd is voorgehouden, de cursus onleesbaar schrijven met goed gevolg afgelegd. De apotheker echter de cursus hiërogliefen ontcijferen uit 21 eeuw .

Iedere zultkop kan zien dat dit 2 volledige verschillende scholingen betreft.

Daarnaast heb ik al niet zo veel op met apothekers. Wellicht komt dat door mijn 'kanjer' Apotheek Sonnega-Hugenholtz uit Capelle aan den IJssel.

Nimmer en dat is werkelijk geen fabel die ik ophang, maar dan ook nimmer ben ik daar geweest zonder dat mijn bloeddruk ten minste 2 bar steeg. Ik zal wat voorbeelden geven, zodat u zich zelf een beeld kunt vormen.

Om te beginnen gebruik ik een niet onaanzienlijke hoeveelheid medicijnen tegen de epilepsie. Niets spannends, totdat je je nieuwe rantsoen gaat halen.

Omdat ik weet dat ze die niet op voorraad hebben (kom ik zo op terug), kom ik deze 3 dagen ná mijn bestelling ophalen. 50% van de keren dat ik kom, krijg ik een excuus omdat mijn pillen nog niet compleet zijn. Dit ondanks dat ik 3 dagen gewacht heb. Ieder keer biedt men dan aan om deze te bezorgen. Ieder keer meld ik dan dat ik werk en niet thuis ben op het tijdstip dat zij bezorgen (tot 16.00) .Telkens geef ik aan, dat de suggestie om de zooi door de brievenbus te doen niet zo briljant is, omdat ik een normale brievenbus heb en geen 10 voets container.

Verder gaan alle dames die mij helpen, in de la staan zoeken naar mijn recept, ondanks het feit dat ik aangeef dat vanwege de grootte van het pakket, dit op de kast zal staan.

Ik zou terug komen op het feit dat ze dit nooit op voorraad hebben. Ondanks alle systemen die deze apotheek hanteert, zijn ze niet in staat om ergens in te voeren dat, 90 dagen na mijn laatste bezoek ik weer terug zal komen om de zelfde hoeveelheid tabletten op te halen. 't Is net zo iets als een verjaardag, even regelmatig maar dan vaker.

Dat gaat ook niet over tenzij de patiënt overlijdt en die lol gun ik ze niet.

Ze houden in dat inferieure systeem wél bij, wat ik allemaal gebruik. Zo krijg je dan een overzicht met "volgens onze gegevens gebruikt u de navolgende medicijnen. De dan getoonde lijst slaat soms alles.

Ooit kocht ik een doosje Paracetemol. Pas nadat ik daar een opmerking over maakt haalde men dit van de lijst. Maandenlang was ik kennelijk een vervend Paracetemol slikker geworden.

Natuurlijk verscheen ook een keer, uiteraard per abuis, 'de pil' op mijn overzicht. Dat had ik kunnen weten. Had ik ook maar dit recept van mijn eega niet af moeten halen.

Ook presteerden ze het om mij en tube van 15 gram meet te geven, toen ik helemaal onder de uitslag zat. Ik moest mijn gehele lichaam insmeren. Het was nog niet voldoende voor een naaktslak.

De juffrouw achter de balie durfde te stellen dat ik dun moest smeren. Zelfs alle andere receptafhalers begrepen deze dwaling. Na ingrijpen van mijn huistarts kreeg ik 2 gezin flacons.

Ik denk dat de apotheek dit beleid bewust voert, in de hoop aan mij ooit nog eens flink te verdienen, vanwege het feit dat ik dan hartpatiënt ben geworden.

Samengevat moet u kunnen begrijpen dat de laatste aan wie ik het mijn medicijnen beleid toevertrouw, mijn apotheek is. Wellicht dat ooit het spul bij Albert Heijn in de schappen ligt. Daar is altijd alles wel op voorraad en bepaal ik zelf de keuze.

Kees

Iedereen heeft er tegenwoordig mee te maken, passwoorden. Inmiddels moet je overal een code of zo'n idioot zogenaamde onlogische lettervolgorde invoeren om nota bene bij je eigen gegevens te komen.

Gelukkig is het niet alleen thuis het geval. Nee , op je werk zijn er talloze valkuilen opgesteld om maar zeker te weten of jij wel bent die jij denkt dat je bent en of je niet anders bent geworden dan de vorige keer toen je nog wel jezelf was. Een hele geruststelling but not.

Heerlijk hoor. Combinaties van bijvoorkeur minimaal 8 karakters waarvan tenminste 'n hoofdletter een cijfer en bij voorkeur bijna dagelijks muterend.

Wat ik me hierbij afvraag is, wat denken de aanhangers van deze passwoorden theorie hier nu daadwerkelijk mee te bereiken? Om te beginnen is het een feit dat ik niets te verbergen heb. Daarnaast is het zo dat als ik iemand ken, die interesse heeft in mijn kennis of documenten, hij vooral maar een mailtje moet sturen met z'n verlanglijst . Aansluitend zal hij alle gewenste info kunnen zoeken tussen zijn dagelijkse portie spam. Wie houdt dat tegen behalve de stelling dat het niet mag?

Voorts is het zo dat ik denk dat ieder ziekelijke of staatsgevaarlijke geest die dan uiteindelijke interesse heeft in mijn privé en of zakelijke gegevens, zich niet laat stoppen door mijn periodieke zieke woordkeus. Er zijn talloze programma's naar ik begrijp die sneller mijn password kraken dan dat ik ze verzonnen krijg.

Waarom dan deze valkuilen? Beats me. Zelfs mijn eigen PC werkt er aan mee.

Als ik inlog vraagt hij mij om een passwoord. Doe ik het verkeerd dan zegt ie doodleuk "wrong password". De lul! Als jij het weet waarom vraag je het mij dan?

Nee mij niet gezien. Ik ben een voorstander van het volgende: laten we allemaal of weigeren nog langer mee te werken aan deze waanzin, of we kiezen allemaal het zelfde passwoord.

Wat dacht je van "Zegnetwerkbeheerderikkiesdezekeer007meteen#enzoudendeboevenditkunnenkrakendenkje?"

Dit laten we dan ingaan op 01/09/08 en dat laten we de komende maanden steeds op de eerste van de maand 007 met 1 verhogen of zo. Als alternatief kan ik er steeds op mijn blog zetten.

Wat denken jullie?

Kees

Weer zo'n listig onderwerp al zeg ik het zelf.

Vrienden en dan bedoel ik daar mee de mensen waar je 's nacht kan aanbellen als het tegenzit, waar je mee kan huilen als het nodig is en waar je bij voorkeur veel, heel veel mee kan lachen.

Toch zijn vrienden niet meer vrienden zoals je vroeger had. Waarom dan wel?

Ik leg het uit.

Vroeger, heb je hem weer met z'n vroeger hoor ik je denken. Afijn vroeger dus had je nog geen medium als de computer en een mobiel om je vriendenschare te onderhouden. Nee, dan trok je deur achter de je dicht met de kreet "ben naar Hans" .

Hans en ik trokken er op uit, staken de halve omgeving in de brand met gepikte lucifers werden daar 's avonds op aangesproken en mochten dan een week niet meer naar buiten. Na die week kwamen er nieuwe plannen, zoals in je onderbroek fikkie steken om de lucht niet in je kleren te krijgen, aansluitend een baantje zwemmen in de sloot om de laatste sporen te verwijderen en werden opnieuw 'gepakt'. Prima tijden overigens, behalve voor de eigenaars van de afgebrande percelen.

Verder was het zo dat als Hans iets overkwam het mij uiteraard ook overkwam. Daarom hebben we beide de zelfde klappen opgelopen, zijn we op de zelfde momenten door het ijs gezakt, deden we dezelfde sport en hopen we, tegen beter weten in, ooit op de Coolsingel de wereldbeker toe te juichen.

Ook nu is het zo dat als een vriend in de stront zit, ik er in spring en hem er uit haal. 'Komt goed' is dan mijn motto. Kennelijk heb je aan mij nog een goede vriend, althans daar werk ik aan.

Desondanks gebeurt het mij en dat verwijt ik de moderne tijd met zijn gadgets, dat ik in problemen kom. Neem als voorbeeld dat Hyves.

Je maakt een site en vervolgens wordt men geacht zijn netwerk uit te breiden door talloze vrienden te maken. Extravert als ik ben ga ik aan de gang en met de ene kwinkslag na de ander verleid ik volop vage kennissen om mijn vriend te worden.

Nu is het zo dat wij in de straat een gezellige groep beginnen te worden. De oudere garde is verdwenen en (jonge) stellen zijn er komen wonen met leuke gezinnen. 's Avond ontstaat iets speciaals.

Een beetje in de trend van Hi di hi. Dat was een serie over een camping waar iedereen met iedereen gezellig omging en veel misverstanden in een sausje van echte Engelse humor nog onschuldige tv vermaak bood.

Op de warme zomeravonden zitten we buiten met verfrissingen variërend van onschuldige sapjes tot zware alcoholische versnaperingen. De vuurkorf maakt een niet benijdenswaardig eind aan vele schuttingen, schuurtjes of al dan niet legaal gekapte bomen. Chips, borrel noten en verder alles wat in een frituur pan gaat maakt een eind aan alle goede voornemens en doopt de dag om in een schijt aan Sonja Bakker dag. Uiteraard spreken we dan over van alles en nog wat, grappen we over en weer, steken we draak met serieuze zaken en hopen we onschuldig dat de zomer maar oneindig lang mag duren.

Allemaal heel gemoedelijk en heel vriendelijk.

Zijn dat de vrienden die geen vrienden meer zijn zoals vroeger? Nou ja en nee is het antwoord.

Kijk onder deze buren zitten inmiddels ook Hyvers en dan begint het gesodemieter.

Onlangs nodig ik een buurvrouw om mijn uit om mijn vriend te worden. In hoeverre jullie mail wordt gescreend door je partner weet ik niet, de mijne bevat überhaupt geen geheimen, maar wordt volledig gelaten voor wat ie is.

Maar goed, wat er 's avonds in het huis van de buurvrouw heeft plaatsgevonden kan je alleen maar naar raden. Resultaat is dat ik de volgende wordt aangesproken door haar echtgenoot over de vriendschap met zijn vrouw.

Op dat moment krijgt het begrip 'vriend' een geheel ander betekenis. Want ontkennen heeft geen zin. Er is een vriendschap, het ligt vast op het internet en zo'n beetje iedereen weet er van.

Wellicht heb ik niet alert gereageerd. Mijn eerste reactie was op haar hyves site een bericht te plaatsen onder meer met de opmerking : Wellicht doen we er verstandig aan onze relatie low profile te houden, denk je niet?

Ja dat was niet m'n beste zet. Ik had dat naar haar privé adres moeten sturen. Of iets anders.

Sindsdien heb ik haar niet meer gezien, is er een arts in de straat geweest en is het weer omgeslagen. Kan natuurlijk louter toeval zijn, maar wat zou jij denken? Nee dat is wat ik bedoel met

'Vrienden zijn gevaarlijk'.

Gelukkig staat het weekend voor de deur, gaan we waarschijnlijk de laatste hand leggen aan de hut (ons straatproject) en zal mogelijk 's avonds het nodige weer genuttigd worden en kan wellicht nadat wij in benevelde toestand zijn geraakt, vastgesteld worden, wat ging er fout, wie is er fout bezig, was het onderbroekenlol of wordt tóch de hut nog omgebouwd tot een blijf van mijn lijf appartement.

Kees